lato idzie. czuje to w kościach.

Jak w tytule. Stawy mnie bolą na deszcz i takie tam inne anomalia pogodowe (jak emerytka, no). Nieobecność? Najpierw chwilowy brak chęci pisania, później wkroczenie spraw szkolnych i pozaszkolnych w życie domu rodzinnego i interwencja mamusi - skutek - konfiskata internetu, która tak czy siak została właśnie zerwana. Lato idzie, czujesz to? Nie, cholercia. Jak ktoś mi powie, że już wiosna, i że słonko, to marnie skończy. Jak to tak, mam święcić jajka w zimowym płaszczu?! Jak to tak, kurczaki w śniegu?! Pamiętam jak byłam mała (mhm, pamiętam, ze zdjęć głównie), to w Wielkanoc były upały i słonko, także mała Patusia śmigała z koszyczkiem z kiełbaską (i jajkami oczywiście) w krótkich spodenkach. A tu śnieg.
Rzygam już tą pogodą, naprawdę. Wprowadza melancholię i depresję. Wszystkim się ta pogoda udziela, tacy źli chodzą. Jak bomby zegarowe, gotowi zawsze do wybuchu.

Dzisiaj mama mi oznajmiła, że czas na świąteczne porządki. Na początku nie wierzyłam, przecież zmęczona jestem, przecież szkoła, ale, przecież, dopiero przyszłam, ale.. No ale. Szafki, mieszkanie wypucowane, okna umyte. Właśnie, okna świeżo umyte, a tu deszcz. W szkole, do niedawna mieliśmy w klasie jeszcze choinkę, jakoś nie czujemy wiosny. Mi teraz bliżej do wigilii i pierogów niż do mazurków i jajek. Ale święta = ferie. Duży plus. Z okazji "wiosny" wszyscy wokół się dietują i odchudzają. Idąc w ślad mojej przyjaciółki, która postanowiła nie jeść słodyczy do wakacji (pomimo wielkiego podziwu i miłości do niej, nie sądzę, że jej się to uda), postanowiłam wreszcie spełnić kolejny cel z listy rzeczy do zrobienia przed śmiercią i nie też nie jeść słodyczy, ale przez tydzień. Wczoraj dzielnie wytrzymałam, aż wieczorem mama wcisnęła we mnie ciastka i ciasto. Tłumaczyłam jej, że pomysł o oczyszczeniu się ze słodyczy, których jak się okazało, jem stanowczo za dużo (wcale nie patrząc na te ilości przez pryzmat jakichś diet i cudów, a żyjąc zdrowo jak zdrowy człowiek). Ale nie dotarło i widząc w jej minie i oczach nadchodzące niebezpieczeństwo kazania pod tytułem "znowu się odchudzasz?! dobrze wiesz, że masz przytyć!" już poświęciłam dzień męki. Zaczęłam dziś, dzielnie wytrwałam w postanowieniu. Liczę, że chociaż kilka dni zdrowszego życia mi pomoże, chociażby na wygląd mojej cery, która jak to przystało na wszystko wokół na wiosnę, "kwitnie".

A odczuł w ogóle ktoś, że był dziś pierwszy dzień wiosny? Dzień wagarowicza, jak kto woli. Ja się zorientowałam, kiedy nauczycielka od gegry powiedziała, że lituje się dziś z uwagami, jedynkami i naganami (których w mojej klasie nie brakuje) ze względu na rozpoczynającą się wiosnę. Miłosierdzie nauczycieli. Dzień wagarowicza niespecjalnie mnie interesuje, jak bardzo się chce iść na wagary, to można zawsze, a mam wrażenie, że w takie pseudo "święto" może być większy przypał w mieście, to i po co stwarzać sobie problemy?