Wyjątkowo depresyjny wpis.

Mam paskudny zastój w pisaniu, tak mi się ciężko myśli, że po kilku zdaniach nie wiem o co mi chodziło i zamykam laptopa. Ale bez tego wylewania swoich brudów i smutków na blogu poczułam nagłą pustkę. I nawet chciałam zacząć pisać znowu na jakieś konkretne tematy, ale słabo mi idzie.
Staram się utrzymać pozory bycia artystą, wytrzymać ze znajomymi oraz ciągle udawać mądrzejszą niż jestem. Poszerzam horyzonty, coraz częściej zaglądam do różnej maści bibliotek. Poluję na książki wyjątkowe i ze smutkiem stwierdzam, że jest ich dość sporo. Muszę sobie znaleźć wzory, mentorów, jakiegoś idola. Zapełnić coś, co jest jakby puste, być może znaleźć jakieś zajęcie pełne wrażeń. To pisanie mi się całkiem spodobało, cholercia, nie chcę się przedwcześnie wypalić. W ogóle się nie chcę wypalić. Ten blog jest wymarzonym miejscem do bycia sobą. Do wyrzucania swoich narcystycznych poglądów na swój temat, do komentowania otoczenia, do pisania bez sensu ale jednak wciągania w tekst czytelników. Dziwnie się czuję jak używam tego słowa, "czytelników". Przecież jestem tylko jakąś tam niewyżytą dziewczyną, która jeszcze rok temu nie przypuszczała, że mogłaby cokolwiek pisać i co gorsza, że to co by pisała, może się komuś spodobać. Nie mogę w to uwierzyć, jak ktoś mi mówi, że czytając moje wpisy nie może przestać i czyta do końca. Że niby moje wypociny są wciągające, że niby ciekawe. Że niby jestem taka skromna. Nie wierzę. Ale jest mi bardzo miło, a serduszko moje sponiewierane i pełne miłości do wszystkiego wokół, nawet okropnego brudnego śniegu, raduje się i podskakuje jak szalone. Naprawdę. Aż się martwię, czy od tego słodzenia kiedyś nie zasłabnę.

Jeszcze poza krytyką wyglądu (głównie) mojej czcionki, na początku mojej "działalności" tutaj nie spotkałam żadnych uwag. Och, dlaczego? A co jak wpadnę w samouwielbienie? Bardzo mnie ucieszył "pean pochwalny" (KLIK) autorki jednych z moich ulubionych blogów, które zawsze poprawiają mi humor, nawet szczerze mówiąc się zdziwiłam, bo spodziewałam się wytknięcia jakichś błędów, rzec by można, że na nie czekałam, a tu zaskoczenie i nieopisywalne zadowolenie z siebie. I to mnie bardzo podniosło na duchu, że jednak porzucenie tego jak na mnie abstrakcyjnego zajęcia być może byłoby błędem. Tak więc powracam, fanfary, tumdumdum. Narzekając do przyjaciół, że nie mam pomysłów dowiedziałam się, że powinnam o nich napisać. No może nie, że powinnam, nie dosłownie, ale tak to odebrałam. Dwie paskudy, jedna mi tu cały czas podrzuca jakieś testy matematyczne i rozprasza mój umysł, któremu i tak potwornie trudno się skupić na jednym, druga paskuda obrażalska nawet o moje jabłka, że za mało zjadła, paskuda, z którą podczas jej foszka pierdzioszka muszę pisać listy bo inaczej się nie porozumiewamy. Dwie paskudy, mimo wszystko wprowadzające promyczek światła w moim szarym umyśle i rozświetlające moje myśli, które ostatnio pomieszały się jedna z drugą i chyba nie mają zamiaru się rozplątać. Kocham Was paskudy, chyba czas oddać się beztroskiemu stanowi snu, bo rano nie wstanę.